The Curraghs

Wie, even over de grens met de county Wicklow, het veelbezongen land van Kildare binnenkomt, voelt zich ineens als een schip op een zee vol gras, zover als het oog reikt. Het enorme grasgebied is her en der doorsneden met bosschages, doch grotendeels het bezit van: schapen.

Voor laaglanders die gewend zijn aan hun overgereguleerde landje het volgende: deze schapen lopen hier los en onbekommerd genieten zij van een schier oneindige hoeveelheid gras. Zet daarom de auto aan de kant en loop tussen de wollige beesten en voel u als zwom u met dolfijnen; ja het is het equivalent van het zwemmen met dolfijnen! Lopen met schapen, moet u doen, is goed voor uw ziel !

Video: The Curraghs

De Ierse Werkelijkheid

Het Ierland van de rokende pluimen van Courtmacsherry, het desolaat achtergebleven Timoleague klooster in de drizzle, het weggegleden Mizen Head dat wegdroomt in de ondergaande zon, de vlekken van glanzend kwik in de meergebieden van Roscommon, de stupide mensvormen die je aanstaren vanaf stenen in het veen van Tyrone, dit is het Ierland dat wiegt op een ballade van Sandy Denny, een eiland dat niet bestaat in de tegenwoordigheid. Of juist wel, al naar gelang je al deze plaatsen bezoekt en de gave van de verbeelding hebt.
Het is niet verwonderlijk dat de oude Ieren in elfen en trollen geloofden, de chagrijnige, soms schokkend rancuneuze faeries, die zuigelingen roven omdat hun een onrecht is aangedaan, vaak niet meer dan het betreden van een van de vele ringforten (die overigens in rap tempo verdwijnen, maar dit terzijde) waarna zij kwaadaardige changelings voor de kleinen in de plaats leggen, hun kwaadwillend evenbeeld dat de opdracht heeft wraak te nemen op de arme sterveling die dit lot beschoren is.

Courtmacsherry, Co. Cork

De werkelijkheid van het Ierse land, waar vanalles gebeurt, maar toch net iets anders dan verwacht, de fantasieverhalen van pubbezoekers, maar ook eenvoudige huisvrouwen, allen vertonen een diep soort humor vermengd met ongelooflijke ironie van het soort dat alleen zwaar onderdrukte volken kunnen opbrengen.
En die zich daarna afvragen of dat alles wel echt gebeurd, of maar schijn was, als een luchtspiegeling. Zoals van ongelukkige aannemers die, na een val van hoge ladder, met gebroken schedel en doodgewaand, van het bed oprijzen na het ruiken en daarna proeven van ‘black beer and strong whiskey‘ (Christy Moore), tegenover de Finnegan’s wake op zijn Maaslands, de twee mannen uit het Dorp aan de Rivier van Antoon Coolen, dansend met het lijk van de molenaarsknecht die zich verhing. Maar die in tegenstelling tot Tim Finnegan niet meer tot leven komt.
De Ierse mijlen, twee keer zolang als de Engelse, bestaan nog steeds in de hoofden van de Ieren. Optimistisch als altijd geeft de Ier de afstand naar een stad, dorp of rivier gewoonlijk ook tweemaal zo dichtbij op als in werkelijkheid het geval is. Zo is het zijn oude gewoonte fantastische verhalen te vertellen, zijn fantasie, of beide die je plots tot een echte vreemdeling brandmerkt. Voor hem bestaat onze werkelijkheid bovendien niet meer na ettelijke glazen Guinness in de dorpspub, want zingt hij uit volle borst over de glorierijke jaren van ellende, en lijkt hij wel trots op de misere die hem en zijn naasten is overkomen.
Eenmaal in afzondering besef je dat de historie van Ierland indrukwekkend en tevens als niet gebeurd beschouwd kan worden, ware het niet dat vele zonen en dochters in de Nieuwe Wereld het levende bewijs lijken te vormen.
Slechts een volk met een dergelijk werkelijkheidsgevoel – dan wel het gebrek daaraan – is in staat 800 lange jaren van wrede onderdrukking te dragen.

De oudste pub van Ierland

Sean's Bar, Athlone

Wie, na het hangen over de metalen leuning van de brug over de watervallen in de Shannon, op het onrustigste punt van Athlone, haar westelijke oever betreedt, ziet voor zich de byzantijne torentjes van de Saints Peter & Paul kathedraal, passeert rechts een plein dat – naar eigen zeggen – de oudste pub van Ierland herbergt, en krijgt dorst.
De stad heeft zich op deze oever ontwikkeld en zich haast afgekeerd van de rivier. Je wordt niet in de verleiding gebracht een boulevard af te zakken, want op die plaats ontzegt het robuuste Athlone Castle de toegang. Alles wat Athlone heet en hierachter ligt ligt uit de loop.

De oudste Ierse pub (Sean’s Bar) ligt aan een knus, verborgen plein dat vreemd genoeg Main Street heet, achter de grote drukte van het middaguur, wachtend op de zekere toerist, die hier op tussenstop uit een van de talrijke touringcars wordt geladen. Eenmaal binnen ontwaren we een athentiek donker houten interieur met sporen van toeristenval. Onmiskenbaar een kroeg van het type ‘lange toog’, en anders dan de victoriaanse compartimentenstijl, waarbij er voor gezorgd is dat men zich achter houten schotten van stained glass kan terugtrekken, naar keuze wetend of onwetend van enig gepeupel dat zich in de hoofdruimte gewoon is op te houden.
Hier dus een – naar mijn mening – origineel Ierse setting, die meer op de brabantse kroeg lijkt dan op zijn britse tegenhanger, want dus geen schotten, maar zitbanken en tafeltjes.
(Wordt vervolgd)

Een bezoek aan Birr Castle

Iron gate in Birr, Co. Offaly

Op het landgoed van Birr Castle liep ik tussen twee buxushaagjes door, plots de county Tipperary binnen, hetgeen betekende dat ik niet langer in Offaly was, benadrukt nog door twee parmantige wegwijzers.
Op het landgoed, in de kasteeltuin, trof ik de ouste heg van Ierland aan. Grotendeels verdord, dat is waar, maar toch aangeplant in de achttiende eeuw (!).
In het midden van de rozentuin was een romantisch prieel opgetrokken, terwijl pompoenen langs het smeedijzeren skelet omhoogkropen.
Voor het kasteel lag een grote weide bezaaid met veldbloemen. Ongeveer midden op dit veld bleek zich een grote telescoopinstallatie te bevinden. Een gigantische lens, gevangen in een metalen pijpconstructie, kon met behulp van tandwielen worden gericht. Ten behoeve van dit gevaarte was een enorme betonnen sleuf gegraven.
De adellijke familie die het kasteel in Birr bewoont volhardt in de weigering bezoekers toe te laten in het huis zelf, volkomen begrijpelijk weliswaar, intrigerend wellicht. Een ferm bord waarschuwt de toerist dat betreden niet tot de mogelijkheden behoort.
Mooi is de visvijver van dit landgoed, waar ik op een mooie zomerdag naar hartelust rond kon struinen. Vantussen de rietkragen scheen een flauw zonnetje er lustig op los. Even verder, waar een arboretum is aangelegd, wordt ik verrast door een – weliswaar niet authentieke – natuurljke bron. Zoals deze bron alsook Chalice Well in Glastonbury bewijst, is het sommige romantici gelukt hun fantasie te vereeuwigen.

‘Paarden-Eclips’ aan de rivier

Paarden aan de rivier Nore

Terwijl ik in Inistioge was ontdekte ik aan de overkant van de rivier een paard dat daar onbekommerd stond te grazen. Ik stond reeds met de camera in de aanslag, dus was het een koud kunstje om het paard op de gevoelige plaat vast te leggen. Al filmende bleek het echter niet om een enkel exemplaar, maar om een koppel paarden te gaan.  

Overal in Ierland kom je paarden tegen, die ogenschijnkijk zonder enige beperking ergens zomaar staan, of maar wat staan te dromen op een hellende weide of achter een stenen muurtje. Toch hebben ze veelal allemaal een eigenaar, maar het is hun aard in de buurt van de stal te vertoeven. Het zijn verantwoordelijke dieren, deze trouwe dieren. Ik wil niemand dit grappige effect niet onthouden, zeker omdat paarden in een Ierlandblog niet misstaan

Athlone, centrum van de Ierse wereld

Athlone, Co. Westmeath: brug over de Shannon

Ik had mijn intrek genomen in een aardig B&B aan een van de uitvalswegen van Athlone, toen ik buiten een arabier ontwaarde die de straat afslofte met in zijn kielzog een gesluierde vrouw. Een vreemder contrast met de veenwerkersdorpen van zuidelijk Roscommon, waar ik die dag doorheen gekomen was, is nauwelijks denkbaar.
Later zagen we een arabier aan de boulevard die men langs de rechteroever van de Shannon heeft aangelegd. Wellicht was dit dezelfde arabier. Het deed mij denken aan de initiatie van Ierland in het nieuwe Europa. Een arabier in het oer-Ierse Baile Ath Luaine leek me daarvan een exponent te zijn. Zoals ook de Poolse dienstmeisjes in de guesthouses in Dublin maar ook daarbuiten, in Ennistymon, Co. Clare bijvoorbeeld. Of de Russische en Poolse straatwinkeltjes waar men Litouwse zoetwaren verkocht.

Athlone wordt algemeen als het centrum van Ierland beschouwd, geografisch gezien. De stad bedient de uitgestrekte, soms rechtuit vlakke veengraafschappen van de Midlands. Anderen houden het op Tullamore. Het zal wel komen omdat dit eiland geen perfecte rechthoek is maar meer een uit het lood gezakte. Verder is niet duidelijk of men het eiland dan wel de Republiek bedoelt in dit verband. Hoe dan ook, Athlone is een belangrijk economisch centrum, gelegen aan een punt waar Shannon zich verbreedt, nadat ze haar lijntje voorgoed aan Lough Ree heeft gelaten. Van hieraf zal de rivier, die haar naam aan een Ierse riviergodin dankt, aan macht en omvang gaan winnen.